Durakiewicz Jerzy



(1934 – 2016)

Absolwent - 1953 r.

Urodził się w 1934 roku w Lublinie. Absolwent Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Lublinie, 1953 rok.

Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (Wydział Architektury Wnętrz).

Zajmował się głównie malarstwem i grafiką użytkową. Pseudonim Jerzy Marek.

Podczas studiów przystąpił do Koła Młodych Plastyków, przekształconego później w grupę Zamek. Uczestniczył w większości wystaw Koła i Zamkowiczów, począwszy od wystawy Plastyków Amatorów i Nikifora (1956 r.) poprzez Wystawę Młodych Plastyków w lubelskim CBWA (1957 r.) wystawy grupy Zamek w galerii Krzywego Koła (1957 r. i 1958 r.), wystawę w krakowskim Pałacu Sztuki (1958 r.), Wystawę Okręgową w lubelskim CBWA (1958 r.) oraz Ogólnopolską Wystawę Sztuki Nowoczesnej w warszawskiej Zachęcie (1959 r.).

Podobnie jak inni członkowie grupy, Durakiewicz eksperymentował ze sztuką strukturalną. Malował obrazy utrzymane w stylistyce taszyzmu, ale nie tylko – stosował również geometryczne formy, nadając pracom wewnętrzny rygor. Tworzył abstrakcyjne kompozycje na płótnie bądź papierze, które często pozostawiał bez tytułu.

Durakiewicz posługiwał się autorską technikę mieszaną – łączył różne media, zwykle gwasz, temperę i akwarelę. Charakterystyczne dla jego twórczości jest napięcie pomiędzy miękko kładziona farbą, a rozpryskami pigmentu w formie cienkich, czarnych kresek.

Durakiewicz realizował również koncepcję obrazu-przedmiotu, tworząc około 40 prostokątnych ażurowych kompozycji w czarnych drewnianych ramach. Artysta umieszczał w nich niewielkie fragmenty malarskiego płótna o naturalnej barwie, które łączył z ramami grubymi, kolorowymi nićmi.

Obiekty dobrze prezentowały się w miejskim plenerze – prace te zostały zniszczone podczas likwidacji pracowni na Zamku i jedynymi śladami ich istnienia są fotografie autorstwa Tadeusza Rolkego.

Odmienny charakter mają monotypie. Autor oszczędnie używa w nich koloru i dyscyplinuje formę operując czytelnym, poddanym rytmowi powtórzeń, geometrycznym znakiem.

Część prac na podłożu papierowym, w tym monotypii powstałych na przełomie lat 50. i 60. zostało ponownie wykorzystanych w grafice wydawniczej, którą Jerzy Durakiewicz zajmował się do końca życia.

Zmarł w 2016 roku.

Bibliografia:

• Nowe nabytki 2016: Grupa Zamek [W:] Muzeum Narodowego w Lublinie [online]. [dostęp 2025.06.09] https://zamek-lublin.pl/nowe-nabytki-2016-grupa-zamek/

• Muzeum Narodowe w Lublinie, #GrupaZamek [online]. [dostęp 2025.06.09] https://www.facebook.com/photo/?fbid=3642820119108434&set=a.3604725872917859

Galeria Absolwenta

Kliknięcie w miniaturkę obrazka spowoduje wyświetlenie powiększonego zdjęcia.

fot.1

fot.2

fot.3

fot.4



Podpisy zdjęć:

  • fot. 1 - Jerzy Durakiewicz, Bez tytułu, 1963, monotypia, papier, 224x14 cm; źródło: Nowe nabytki 2016: Grupa Zamek [W:] Muzeum Narodowego w Lublinie [online]. [dostęp 2025.06.09] https://zamek-lublin.pl/nowe-nabytki-2016-grupa-zamek/
  • fot. 2 - Jerzy Durakiewicz, Bez tytułu, 1960, gwasz, kolaż, papie, 138x11 cm; źródło: jw.
  • fot. 3 - Jerzy Durakiewicz, Bez tytułu,1960, gwasz, papier, 188 x 158_cm; źródło: jw.
  • fot. 4 - Jerzy Durakiewicz, Trzej Królowie, 1965, tempera, tektura; źródło: jw.
dodano wpis: 2025.06.10

Opis alternatywny zdjęć:

fot. 1 Na załączonym obrazie widnieje abstrakcyjna kompozycja graficzna utrzymana w czerni i beżu. Centralnym motywem są dwa duże koła ustawione pionowo jedno nad drugim. Górne koło jest wpisane w kwadrat i podzielone na pół — lewa strona jest jaśniejsza, prawa ciemniejsza. Dolne koło przecięte jest poziomą linią na dwie części. Całość ma wyraźnie teksturowaną, ziarnistą fakturę, przypominającą grafikę wykonaną techniką druku artystycznego. W prawym dolnym rogu znajduje się ozdobny znak wodny przedstawiający stylizowaną fasadę budynku z napisem w obramowaniu.

fot. 2 Na obrazie widnieje abstrakcyjna kompozycja utrzymana w odcieniach niebieskiego, czerni i delikatnego beżu. Dominują dynamiczne, ekspresyjne pociągnięcia pędzla, plamy barwne i linie o różnym charakterze — od prostych po łukowate, niektóre z nich przypominają szkicowe oznaczenia techniczne lub zapisy ruchu. Na tle jasnobłękitnego nieba lub przestrzeni wyróżniają się ciemne, głębokie plamy koloru, przeplatane jasnymi geometrycznymi formami — w tym niebieskimi trójkątami i prostokątami. W prawym dolnym rogu ponownie znajduje się znak wodny z ozdobnym obramowaniem i wizerunkiem stylizowanego budynku, co sugeruje związek z jakąś instytucją kultury, np. muzeum czy galerią.

fot. 3 Obraz przedstawia abstrakcyjną, dynamiczną kompozycję w pastelowej palecie barw, z przewagą turkusu, żółci, różu i szarości. Na tle delikatnie rozmytych plam kolorystycznych widać czarne, intensywne linie przypominające szkice lub ślady ruchu – niektóre z nich układają się w wachlarzowate, promieniste formy. W pionie pojawiają się ciemniejsze pasy, które mogą przywoływać na myśl sylwetki drzew lub postaci. Kompozycja emanuje energią i ruchem, jednocześnie zachowując lekkość i przestrzenność. W prawym dolnym rogu ponownie widoczny jest znak wodny z wizerunkiem stylizowanego budynku oraz napisem „Muzeum Lubelskie”, co wskazuje na związek grafiki z tą instytucją.

fot. 4 Obraz przedstawia abstrakcyjną kompozycję utrzymaną w zgaszonej, ziemistej tonacji szarości, brązów i bieli. Całość zbudowana jest z pionowych pasów i nawarstwionych faktur, które przypominają zużyte powierzchnie ścian, stare mury lub fragmenty architektury. W górnej części pojawiają się zarysowane prostokątne formy, przywodzące na myśl okna lub wnęki, co może sugerować iluzję wnętrza lub architektonicznego rytmu. Obraz jest surowy, stonowany, nastrojowy — wywołuje poczucie ciszy, ciężaru i tajemnicy. W prawym dolnym rogu widoczny jest znak wodny z napisem „Muzeum Lubelskie” oraz stylizowanym rysunkiem budynku, co potwierdza przynależność pracy do zbiorów tej instytucji.


| Powrót do strony głównej PLSP w Lublinie|